تعداد بازدید : 382 - تاریخ خبر : 1395/09/07 - 11:34
کیارش زندی: جشنواره ها یک فرصت جمع شدن، قدرت یافتن و کنار هم بودن است

به بهانه برگزاری هفتمین جشنواره فیلم و رادیو گفتگویی با کیارش زندی استاد رشته انیمیشن انجام دادیم که به شرح ذیل می باشد:

از انیمیشن تودی که تخصص شماست بگویید و اینکه در حال حاضر انیمیشن تودی در ایران در چه سطحی است؟

در ابتدا باید تقسیم بندی کلی صورت بگیرد زیرا انیمیشن تودی تکنیکی است مشتمل بر چندین تکنیک که شامل پیپر، سل انیمیشن و یا حتی کات اوت میشود. مضاف بر اینکه شامل چندگونه از تولیدات هم میشود، مثل تولیدات سینمایی، تولیدات تلویزیونی که خود تلویزیون میتواند مجموعه، سریال، تک قسمتی، آنونس، تبلیغاتی و...باشد.

ما از جمله کشورهایی هستیم که روی کاغذ سابقه طولانی در انیمیشن داریم، گرچه این تولیدات یکدست و پیوسته نبوده و توقف هایی داشته، ولی ما به صورت رسمی نزدیک به 60 سال سابقه انیمشن داریم. ما همواره در کارهای کوتاه که با تیم های کوچکتری جمع شده و معمولا هدفش جشنواره ها بوده اند خوش درخشیده ایم و نتیجه اش هم این است که در حال حاضر یکی از معتبرترین جشنواره های دنیا در ایران برگزار میشود. جشنواره پویانمایی تهران به دلیل مستمر بودن، چاپ کتابش، منظم بودن، سطح جوایز، میهمان ها و داوری ها درجه الف دارد.

 

تجربه شخصی شما از جشنواره های بین المللی چیست؟

چندسال پیش در جشنواره ای در ترکیه دعوت شدم. در اسکیشهیر در دانشگاه آناتولی آنادولو که در رشته هنر دارای یک موزه بزرگ کارتون است. بچه های رشته انیمیشن آنها که به کلاسشان رفتم جرات نمی کردند که کارهایشان را به من نشان دهند و می گفتند ایرانی ها در کار انیمیشن قوی اند چون آنها کارهای کوتاه جشنواره ای ما را دیده بودند.

 

از این رشته هنری در حوزه فیلم های سریالی و سینمایی چه میزان استفاده کرده ایم؟

متاسفانه این اتفاق در سینمای ما رخ نداده است و غیر از یک محصول جدی در دو بعدی برای سینما، که «جمشید و خورشید» است تولیدی جدی برای سینما نداشتیم. در سریال سازی آثار شاخص و موفقی داریم ولی در اکثریت نیستند، یعنی کارهای ضعیف هم داریم.

 

در رسانه ملی از هنر انیمیشن چگونه استفاده می شود؟

در تلویزیون بیشتر هدف سریال سازی است و سازمان صداوسیما بیشتر «موسسه صبا» را مامور به تولید سریال می کند. البته در کارهای تبلیغاتی تلویزیون انیمیشن های خوبی داریم و بچه هایی که کار کیفی کردند در انیمشین تودی برای تبلیغات کم نیستند.

 

چه پیشرفتی در این تکنیک داشته ایم؟ و چرا بیشتر به «پیپر» یا «کات اوت» پرداخته شده است و کمتر شاهد به کارگیری تکنیک های دیگر بودیم؟

در تکنیک های زیر دوربین مثل شن و نقاشی خیس روی شیشه و یا تکنیک های تجربه گراتر و انیمیشن های اکسپرمنتال در بعد جشنواره ای آثار شاخصی داریم. اما این تکنیک ها در تولیدات تلویزیونی وارد نشده است و این به دلیل ماهیت تلویزیون است، زیرا به صرفه نیست نه اینکه نشدنی باشد. جزو برنامه های هیچ تلویزیونی هم نیست که مثلا با تکنیک نقاشی خیس روی شیشه سریال تولید کند، در کشورهای صنعتی هم این را نمی بینیم حتی در دیزنی هم اینگونه تولیدات تلویزیونی نداریم.

البته بعضی کاستی ها برمیگردد به مدیران نابلد و دیگر دلایل آن مثل متغیر بودن مدیران، خود انیماتورها که نتوانسته اند ثابت کنند که می توانند بیننده اضافه کنند، نداشتن کمپانی که این خود باعث می شود برای تولیدات منتظر باشیم تا کسی به ما سفارش بدهد. مشکل دیگر اینکه ما صنف جدی نداریم و چیزی مثل یک آسیفا هیچوقت در قدرت یک صنف عمل نکرد، آسیفا هیچوقت یک صنف نبوده و نمی تواند باشد.

 

در ایران افراد زیادی داریم که می توانند سرمایه گذاری کنند آیا این کافی نیست برای تولید یک اثر مطلوب؟

مشکل دیگر دامن گیر انیمیشن این است که ما تهیه کننده نداریم! سرمایه گذار داریم اما تهیه کننده نه. تهیه کننده آن شخص حقیقی است که شغل او تهیه کنندگی است و باید به دنبال منابع مالی برای تولیداتش باشد. در سال های اخیر یک اسم خوش درخشید و توانست این کار را بکند ولی واقعا در حدی که سینمای ما تهیه کننده نیاز دارد نداریم.

 

نظر شما راجع به دانشجوهای رشته سینما چیست؟ فقط باید در حیطه کاری خودشان کار کنند یا نه می توانند در انیمیشن هم کار کنند؟

به لحاظ تخصص گرایی درستش این است که انیماتورها این کار را بکنند ولی خب در تمام دنیا هم اینجور نیست. مثلا بورنو وزوتو وکیله یکی از بهترین انیماتور های ایتالیا و دنیاست. این موفقیت فرد است که تضمین می کند وارد کدام حیطه

بشود، مثلا معین ثمدی گرافیست است ولی بسیار انیماتوریست خوبی است و جزو هیئت رئیسه انجمن صنفی ها انتخاب شده است. امیر سحرخیز مهندس عمران است که هم در ویژیوال افکت و هم در انیمیشن جزو بهترین های ماست و حتی دوستانی داریم که حتی مدرک دانشگاهی ندارند ولی بهترین های ما در انیمیشن اند.

 

به نظرشما کلاس های آکادمیک چقدر میتواند در بهترشدن کارها تاثیرگذار باشد؟

به نظر من آکادمی یکی از امن ترین محیط هایی است که میشود به آن اعتماد کرد. استاد یک بخشی از محیط است، تجهیزات یک بخشی از این محیط است و حتی خود دانشجو هم یک بخشی از این محیط است. ما اگر محیط خوبی برای تولید انیمیشن ایجاد کنیم موفقیم، محیط هرچقد پویاتر باشد نتیجه بخش تر میشود.

 

شما کارتونیست هستید می توانید در این زمینه هم توضیحی بدهید؟

در تمام کشور هایی که صنعت انیمیشن آنها اسم و رسمی دارد افراد کارتونیست مطبوعاتی یکی از زنجیره های تشکیل این سلسه موفقیت ها هستند. گذشته ی دیزنی یک تجربه کارتونیستی است. پتلد ریزن کارتونیستی است که در مطبوعات کار میکند، حتی استودیو زاگرب بر خرابه های کرمپو یک نشریه طنز بنا میشود. در کشور ما هم همین گونه است. وقتی اولین واحد انیمیشن توسط مرحوم اسفندیار احمدیه در وزارت فرهنگ و هنر ایران تاسیس شد، اولین کسی که به کمک اسفندیار احمدیه می آید جعفر تجارتچی کارتونیست توفیق است. آقای نورالدین زرین کلک که به عنوان پدر آکادمی انیمیشن ایران در بحث آموزش و ایجاد آکادمی ها واقعا زحمت بزرگی کشیده، کارتونیست است و کارتونیست ها بخشی از این بدنه اند.

بهرام عظیمی، حمید بهرامی، بزرگمهر حسین پور، علی رادمند، بهرام ارجمندنیا، حسین صافی، خود بنده، علی درخشی، وحید نیک گو و تعداد زیادی از دوستانی که در این حوزه فعالیت می کنند همه از کارتون مطبوعاتی شروع کردند و می بینیم که کارتونیست ها نقش جدی بازی می کنند. شما می بینید که حتی در شکل گیری انیمیشن ژاپن خیلی از هنرمندانی که در نشریات مانگا قلم می زدند وارد می شوند.

خیلی از انیمیشن های امروز بر اساس یک سری کارتون استریپ های مطرح در مطبوعات شکل گرفتند. گارفیلد یکی از این هاست. گارفیلد یک شخصیت کارتون استریپی است برای روزنامه، اسنوپی از همین دسته است. پیناتسا شخصیت کارتون استریپی است، پلنگ صورتی و... پس همه جای دنیا کارتون یکی از حلقه های این زنجیره است مخصوصا در تولیدات طنز انیمیشن که کارکترهای اگزجره دارند، موضوعات اغراق شده دارند، اکثراً بی کلامند که در این موارد کارتونیست ها حضور بیشتری دارند.

از نشریه خودتان، «خط خطی» بگویید.

سال 89 اکثر کارتونیست ها بیکار شده بودند و روزنامه ها از چاپ کاریکاتور امتناع می کردند. با کارتون و کاریکاتور خیلی برخورد شده بود. در آن سال ها و به جرات می تونم بگم هر آنچه که در مطبوعات امروز بچه های طنزنویس کارتونیست می بینید همه از خط خطی جرات گرفتند و بچه هایی بودند که با خط خطی کار میکردند.

یک اتفاق خوب دیگر که رخ داد و نتیجه اش شاید بخاطر استفاده غلط ما خوب نباشد این است که انفجار انقلاب دیجیتال هم رخ داد. این رخداد معنی بنگاه های خبری خبرگزاری را تغییر داد ضمن اینکه رایگان خوانی خبرها هم اتفاق افتاد، که به شدت به فروش نشر آسیب زد، هم در مطبوعات و هم در کتاب.

دانلود کتاب وحشتناک ترین کاری است که می شود با یک ناشر کرد. بخاطر همچین گناهی نرویم جهنم! ما یکی از بهترین های نشر هستیم در توزیع و فروش، ولی آمار خنده دار است. به طور مثال هزار جلد فروش در بهترین شرایط، در کشوری با 80میلیون نفر جمعیت!

 

سخن آخر اینکه چه پیشنهادی برای جشنواره دانشجویی فیلم و رادیو دارید؟

جشنواره ها در ذات خود نعمت اند، فضای جمع شدن هستند. در جوامعی مثل جامعه ما که می خواهد دوران توسعه را طی کند خیلی از ساختار های قدیمی شکل خود را از دست  می دهند و جشنواره ها فرصتی است که دورهمی ها حفظ بشود. جشنواره ها یک فرصت جمع شدن، قدرت یافتن و کنار هم بودن است.

دومین حسن جشنواره ها فرصت برنامه ریزی شده برای دیدن است. مثلا در یک جشنواره ممکن است از صبح تا غروب 3 فیلم ببینید و این فرصت را جشنواره ها ایجاد می کنند. ارزیابی شدن امتیاز دیگر جشنواره هاست. ما همه جزیره های جدایی هستیم که از هم خبر نداریم جشنواره ها فرصت پنجره های ما هستند به همدیگر که بچه ها ببینند دانشگاهای دیگر چه می کنند.

پیشنهاد من این است که برنامه های متنوع بگذارید. مثلا حضور یک کاریکاتوریست که از میهمان های شما کاریکاتور بکشد. این خود یک کارگاه آموزشی نیز هست.

 

کارنامه کیارش زندی:

متولد: 1350

صاحب امتیاز و مدیر مسئول فصلنامه تخصصی هنر «خط خطی»

کارشناس عکاسی دانشگاه هنر 1376

کارشناس ارشد انیمیشن دانشگاه هنر 1379

کارتونیست و تصویرساز بیش از 30 عنوان نشریه از سال 1368

مدیر امور فرهنگی دانشگاه سوره تا سال 1382

موسس انجمن کاریکاتوریست ها و گروه «کلاغ سفید»

مترجم و مولف مقالات تخصصی هنر در مطبوعات از سال 1372

دبیر بخش کاریکاتور دهمین جشنواره مطبوعات وزارت ارشاد اسلامی 1382

موسس کارگاه عکاسی دانشگاه پیام نور اسد آباد در پروژه بزرگترین لابراتوار غرب کشور

مشاور اولین جشنواره بین المللی فیلم و عکس وزارت علوم تحقیقات و فن آوری سال 1384 – 1385

تهیه کننده – کارگردان – نویسنده – مدیر تولید – متحرّک ساز – مشاور و ناظر کیفی پروژه های متعدد انیمیشن مانند:

بت عیار – المپیک و ترافیک – دایی جان و جان دایی – قطره آب – م، مثل مداد – مدادهای رنگی و ... برای:

شبکه های سیما – کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان – جشنواره ها – شرکتها و موسسات فرهنگی هنری و ...

عضو هیات علمی موسسه آموزش عالی سوره تهران

مدرس دانشگاه ها و موسسات هنری تهران از سال 1377 مانند:

دانشگاه آزاد – دانشگاه شریعتی – جهان دانشگاهی – خانه کاریکاتور ایران – دانشگاه سوره و مراکز علمی کاربردی تهران

داور جشنواره فیلم و انیمیشن از سال 1384 از جمله:

جشنواره فیلم و عکس کاشمر – جشنواره زیتون سرخ – بخش آثار انیمیشن جشنواره عاشوراییان سپید

برنده جوایز متعدد جشنواره های سراسری و بین المللی هنرهای تجسمی از سال 1386

مدعو دوره های مختلف جشنواره های جهانی کاریکاتور ترکیه و فرانسه از 1999

داور جشنواره های سراسری و بین المللی هنرهای تجسمی از سال 1374 از جمله:

دوسالانه های بین المللی تهران – مسابقات مختلف خانه کاریکاتور ایران – جشنواره جهانی معضلات شهری – سوگواره عکس عاشورا – مرکز بین المللی پژوهشهای زلزله – جشنواره های گوناگون دانشجویی و ...

امتیاز شما

نظر شما
کد بالا را وارد کنید:
نظر های بازدیدکنندگان